De komma

Vorige week was Het groot dictee der Nederlandse taal op televisie. Als drukke student ben ik er niet aan toegekomen om de bewuste avond voor de buis door te brengen. Maar met mijn blog in mijn gedachten kon ik het ook niet over mijn hart verkrijgen dit compleet aan me voorbij te laten gaan. Ik heb daarom het programma opgenomen en de krant opengeslagen. Ook mijn moeder wilde de proef op de som nemen. Ik las daarom aan haar het volgende. (Adem in) “In dit dictee zal ik een gedeelte van Sigmund Freuds gedachtegoed expliqueren aan BN'ers, BV's en andere mensen die nooit ofte nimmer iets van hem hebben gelezen of die net als Nabokov en Van het Reve een diep gegronde hekel aan hem hebben..” (Adem in). Bij haar waren vooral de namen een probleem. Ze schreef BN’ers als BN-ers en Freuds als Freud’s. Maar verder niet al te veel schade.

Toen was ik aan de beurt. (Adem in) “Freud noemt dit 'zelfverminking', en ook als wij ten huidigen dage de natiestaat in ogenschouw nemen, is er de oude ruil; de burger raakt gedomesticeerd, oftewel hij ziet af van de meeste driftbevrediging, een proces dat wordt geleid door politieke, religieuze en andere autoriteiten.” (Adem in). Bij mij was er ook niet al te veel op aan te merken, behalve de plaatsing van de komma’s.

Ik heb namelijk, nog wel eens de neiging, om al mijn zinnen op de splitsen, en overal een komma te plaatsen. Sorry, als ik dit overdreven vaak doe, want het is dus hartstikke fout. Ik doe dit namelijk op plaatsen waar het niet hoort, en door het zo vaak te doen, maak ik er een gewoonte van. Waardoor jullie, mijn lezers, het misschien gaan overnemen. Maar, gelukkig, leert Het groot dictee der Nederlandse taal ons weer, hoe het wel moet! Bedankt, voor jullie aandacht.