Mans en vrouws

Mannen en vrouwen zijn zo verschillend van elkaar dat het soms lijkt of ze een eigen taal spreken. Ik noem het ‘mans’ voor de mannentaal en ‘vrouws’ voor de vrouwentaal. Iedereen kent het fenomeen en er zijn al honderden (dag)boeken over vol geschreven. Er ligt nu een bestseller in de winkel 'Wat vrouwen van mannen kunnen verwachten' en ik raad je zeker aan deze eens open te slaan.

Mannen praten bijvoorbeeld niet graag als ze stress hebben, vrouwen wel. Dat komt omdat in het brein emoties bij vrouwen in hetzelfde gebied worden verwerkt als taal, daarom praten vrouwen makkelijker over hun gevoelens. En praten vrouwen hierover met mannen, dan is de vrouw na het gesprek nog meer gefrustreerd dan voorheen. Waarom?

Als vrouwen met elkaar praten over hun gevoelens, gaat het in negen van de tien gevallen niet eens om het oplossen van het probleem. Na een telefoongesprek van drie uur hangen beide dames tevreden op. Ze hebben lekker tegen elkaar kunnen klagen en voelen zich écht begrépen. Probleem opgelost? Nee hoor, maar ze weten nu in ieder geval wel van elkaar “dat ze echt precies hetzelfde hebben meegemaakt!”. En daar gaat het om!

Bij de mannen ligt dit anders. Als ze praten over hun problemen denken ze in oplossingen. “Je moet dit doen, man, dan heb je dat ene de volgende keer niet meer.” En voilà, volgende alinea.

Je voelt 'm al aankomen. Als een vrouw vervolgens met haar problemen naar haar vriend stapt ("Ik voel me de laatste tijd een beetje dik..."), doet hij precies wat hem in zijn natuur zit: hij reikt de vrouw direct een geweldig simpele oplossing voor haar probleem aan ("Dan probeer de volgende keer wat beter te letten op wat je eet!" Alles in orde, toch? Dat is toch een logische oplossing? Waarom is zij dan ineens zo gefrustreerd? Het cliché is natuurlijk al eeuwenoud, de man had gewoon alles moeten ontkennen. Wat een gedoe...