Karbonkel

(Storytelling opdracht: iets waar je trots op bent)
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren: ik ging van groep twee naar groep drie. Groep drie, het jaar waarin de enorme televisie op een kast met wieltjes het lokaal in werd gerold en een grote klas met zesjarige snotneuzen naar ik, mik, Loreland werd gekeken. De helft van de klas moest huilen als Karbonkel in beeld kwam, hij was de slechterik die alle letters en woorden van Mik wilde stelen. In groep drie leerden we spelenderwijs letters en woorden lezen en schrijven. Noot, aap, Mies. De oe en de au stonden met enorme hanenpoten in mijn schriftje. Als je een ruim voldoende kreeg, tekende de juf een lachend gezichtje op de bladzijde. En deed je het goed (want dat was uiteraard nóg beter dan ruim voldoende!) kreeg het lachende gezichtje zelfs een pluim op zijn kop. Of je kreeg een sticker op je hand, en dan liep ik al helemáál een week lang te glunderen van trots. Als je mij in groep drie vroeg wat ik later wilde worden als ik groot was, zei ik steevast: 'Schrijfster'. Ik geloof dat dat in groep vier veranderde in 'Wereldreiziger', maar dat terzijde. Het geeft in ieder geval aan hoe trots ik was op mijn prille schrijfkunsten. Laatst was ik op de zolder een kast aan het uitruimen. En wat kwam ik daar tegen? Mijn eerste boek ooit, geschreven in groep drie toen ik er nog zo zeker van was dat ik later schrijfster wilde worden. Het besloeg maar liefst 52 bladzijdes en ik heb het met veel plezier van begin tot eind gelezen. Wat grappig dat je er toen van overtuigd was dat je een zin als volgt schreef. 'Hij wauw naar boven oo wat is er aan de hand zei het baasje maar hij wauw nog niet slapen want er kwam nog bezoek in de avont het was de leukste verjaardag ooit.' Maar wat was ik er trots op!!

Kijk hier een aflevering van ik, mik, Loreland terug:
http://www.youtube.com/watch?v=rXs8Bpxdj5M&feature=related